که شب را، همچنان ویرانه ها را، دوست می دارد

نمی دانم

و شاید جغد، شاید مرغ کوکو خوان

درین همسایه، نامش هر چه، مرغی هست

و تنها می نشیند در سکوت و وحشت ویرانه ها تا صبح

و حق حق می زند، کوکو سرایان ناله می بارد

و من آواز این غمگین دردآلود