همش همدرد، هم ترسان:

نشستم گوش دادم مدتی آواز او را، باز

نشستم ماجرا پرسان

چراگویان، ولی آرام

-"چرا آواز تو چون ضجه ای خونین و هول آمیز؟

چه می جویی؟ چه می گویی؟

چرا این قدر دردآلود و حزن انگیز؟