تا از پس آن قله جنوبی

امشب چو ز شب اغلبی سر آید

و آفاق لب از گفت و گو ببندد

فانوس شبان یک شکر بخندد

آن پنجره را باز می کنم، باز

آن پنجره را باز می گذارم