کاین کهنه زخم زرد، به هر روز بامداد

بر لوح دودفام سحر، صبح آتشین

شنگرف تا اقاصی زنگار گسترد

اما شنیده کی بردم دیده ها ز یاد

سر واکند به مشرق و خوناب و زهر و درد

تا مغرب قلمرو تکرار گسترد

صبح است و باز می دمد از خاور آفتاب