که در خوابند آن نیلوفر آبی و ماهی ها، پرستوها

و من می مانم و بیداد بی خوابی

در این ایوان سرپوشیده متروک

شب افتاده ست و در تالاب من دیری ست

بیا امشب که بس تاریک و تن هایم

بیا ای روشنی، اما بپوشان روی

که می ترسم ترا خورشید پندارند