با می ناب مغان، در خم خیام، امید!

سر کشد یک دم اگر دود دل از سینه من

پر شد از قهقه دیوانگیش چاه شغاد

شکر کاووس شه این است ز تهمینه من

خیز و جمشید شو از جام سفالینه ی من

شعر قرآن و اوستاست، کزین سان دم نزع

خانه روشن کند از سوز من و سینه من