آن شب که عالم، عالم لطف و صفا بود

هرگز فراموشم نخواهد گشت، هرگز

من بودم و توران و هستی لذتی داشت

وز شوق چشمک می زد و رویش به ما بود

ماه از خلال ابرهای پاره پاره