آرامشی خوش بود، چون آرامش صلح

گاهی لبی گستاخ، یا دستی گنه کار

در شهر زلفی شب روی می کرد، آری

من بودم و توران و هستی لذتی داشت

آن خلوت شیرین و اندک ماجرا را

روشنگران آسمان بودند، لیکن

بیش از حریفان زهره می پایید ما را