سایه روشن بود روی گیتی از خورشید و ابر

گرد شب را شستم از رخسار و جانم تازه شد

شانه در گیسوی من کوشید با آثار خواب

وز کشاکشهاش طرح گیسوانم تازه شد

ابرها مانند مرغانی که هر دم می پرند

بر زمین خسبیده نقش شاخ های بید بن

گاه محو و گاه رنگین لیک با قدی بلند