لک لک همسایه بالا زد سر و غلیان کشید

گاه محو و گاه رنگین لیک با قدی بلند

بره ها با هم سرود صبحدم خواندند و نیست

جز: کجایی مادر گمگشته؟ قصدی ز آن سرود

جفت او در آشیان خفته ست بر آن شاخ تود

آن نشاط انگیز روح شادمان بامداد

چون محبت با جفا آمیخت در غم های من