سایه افکن شد به روح آسمان پیمای من

آن نشاط انگیز روح شادمان بامداد

چون محبت با جفا آمیخت در غم های من

حزن شیرینی که هم درد است و هم درمان درد

خنده کردم بر جبین صبح با قلبی حزین

خنده ای، اما پریشان خنده ای بی اختیار

خیره در سیمای شیرین فلک نام تو را