بر زبان آوردم تابنده مه، جانانه یار

خنده کردم بر جبین صبح با قلبی حزین

خنده ای، اما پریشان خنده ای بی اختیار

خیره در سیمای شیرین فلک نام تو را

ناگهان در پرنیان ابرها باغی شکفت

وز میان باغ پیدا شد جمالی تابناک

آمد از آن غرفه زیبای نورانی فرود