در کنار جوی، با رویی درخشان ایستاد

وز میان باغ پیدا شد جمالی تابناک

آمد از آن غرفه زیبای نورانی فرود

چون فرشته، آسمانی پیکری پر نور و پاک

وز نگاهی روح تاریک مرا تابنده کرد

سجده بردم قامتش را لیک قلبم می تپید

دیدمش کاهسته بر محجوبی من خنده کرد