مهتاب رنگ و دلکش و جان پرور و رفیع

خوابیده مرد زار و فقیری که جبه اش

غربال بود و هادی غم های بیکران

کاخی قشنگ، مظهر بیدادهای شوم

مردی اسیر دوزخ این کهنه مرز و بوم

چون بره ای که گم شده از گله ای وسیع

از کاخ رفته قهقهه شوق تا فلک