نهان در پشت این ابر دروغین بود و می خندید

نبینم ... وای ... این شاخک چه بی جان است و پژمرده

سیاهی با چنین افسون مسلط گشت بر صحرا

زبردستی که دایم می مکد خون و طراوت را

مه از قعر محاقش پوزخندی زد بر این تزویر

نگه می کرد غار تیره با خمیازه جاوید

گروه تشنگان در پچ پچ افتادند