دستم خزد به جانب پستان نرم تو

گه می پرم چو بلبل سرگشته با نگاه

بر گرد آن دو نو گل پنهان به پیرهن

هر جا دلم بخواهد، آری به شرم و شوق

واندر دلم شکفته شود صد گل از غرور

چون به بنم آن دو گونه گلگون ز شرم تو

تو خنده زن چو کبک، گریزنده چون غزال