و آنگه دگر تو دانی و من، وین شب شگفت

ای میزبان که پر گل ناز است بسترت

تو شوخ پندگوی، به خشم و به ناز خوش

من مست پند نشنو، بی رحم، بی قرار

وین کنج دنج و بستر خاموش و رازدار