می گذرد بر تن دیوار، بی شتاب

پهلوی دیوار ترک خورده ای سپید

بر لب یک پله چوبین نشسته ام

با سری آشفته، دلی خالی از امید

در خط زنجیر، یکی کاروان مور

نامتوجه به بسی یادگارها

می شود آهسته ز مد نظاره دور