کولی شوریده سرم من، پرنده ام

که ات زند آن شاهد قدسی بسی صلا

که ات رسد از نای سروشی بسی صفیر

من نتوانم چو شما عنکبوت شد

زین گنه، ای روبهکان دغل! مرا

مرگ دهد توبه، که گرگ درنده ام

باز فتادم به خراسان مرگبار