باز در آن برگ لاله راه نکردیم

مرگ مگر زهر توبه ام بچشاند

دومین

باز شب آمد، حرمسرای گناهان

وای دلا! این چه بی فروغ شبی بود

حیف، گذشت امشب و گناه نکردیم

ای لب گرم من! ای ز تف عطش خشک