ای لب گرم من! ای ز تف عطش خشک

باز در آن برگ لاله راه نکردیم

وای دلا! این چه بی فروغ شبی بود

حیف، گذشت امشب و گناه نکردیم

باش که سیرت کنم ز بوسه شاداب

از لب و دندان و چهره ای که بر آنها

رشک برد لاله و ستاره و مهتاب