وز لهیب آن روم از هوش

و آنچه دارد منظر و ایوان

من به دستان پر از تاول

این طرف را می کنم خاموش

ز آن دگر سو شعله برخیزد، به گردش دود

تا سحرگاهان، که می داند که بود من شود نابود

خفته اند این مهربان همسای گانم شاد در بستر