با آن یگانه همدم دیرین دیر سال

و کنون که نیست، ساز و سرود و ترانه نیست

در گوشه ای ز خلوت دشت اوفتاده خوار

بر بستر زوال و فنا، در جوار مرگ

آن همنشین تشنه، چنار کهن، که نیست

بر او نه آشیانه مرغ و نه بار و برگ

آنجا، در انتظار غروبی تشنه است