کز راه مانده مرغی بر او گذر کند

آن همنشین تشنه، چنار کهن، که نیست

بر او نه آشیانه مرغ و نه بار و برگ

آنجا، در انتظار غروبی تشنه است

چون بیند آشیانه بسی دور و وقت دیر

بر شاخه برهنه خشکش، غریب وار

سر زیر بال برده، شبی را سحر کند