کز کوهسار جودی، یا کوه طور بود

کاندر تو بود، هر چه صفا یا سرور بود

و آن پاک چشمه تو ازین دشت دیولاخ

بس دور و دور بود، و ندانست هیچ کس

آنجا که هیچ دیده ندید و قدم نرفت

آنجا که قطره قطره چکد از زبان برگ

آنجا که ذره ذره تراود ز سقف غار