مانده دشت بیکران خلوت و خاموش

نه چراغ چشم گرگی پیر

نه نفس های غریب کاروانی خسته و گمراه

زیر بارانی که ساعتهاست می بارد

در شب دیوانه غمگین

که چو دشت او هم دل افسرده ای دارد