کنار شهر بی غم خفته غمگین کلبه ای مهجور

شب است

شبی آرام و باران خورده و تاریک

فغان های سگی ولگرد می اید به گوش از دور

به کرداری که گویی می شود نزدیک

درون کومه ای کز سقف پیرش می تراود گاه و بیگه قطره هایی زرد