زنی با کودکش خوابیده در آرامشی دلخواه

فغان های سگی ولگرد می اید به گوش از دور

به کرداری که گویی می شود نزدیک

درون کومه ای کز سقف پیرش می تراود گاه و بیگه قطره هایی زرد

دود بر چهره او گاه لبخندی

که گوید داستان از باغ رویای خوش ایندی

نشسته شوهرش بیدار، می گوید به خود در سکوت پر درد