راه پر بیم و بلا پیمودن

گر بود دشت گذشتن هموار

ور بوده درخت سرازیر شدن

ای خوشا زیر و زبرها دیدن

روز و شب رفتن و رفتن شب و روز

جلوه گاه ابدیت بودن

عمر "من" اما چون مردابی ست