گران است این بار بر دوش من

ازین غرقه در ظلمت و گمرهی

ازین گوی سرگشته ناسپاس

چه ماده ست؟ چه قرن های تهی؟

گران است، کز پس شرم و شرف

بفرسود روح سیه پوش من

خدایا! غم آلوده شد خانه ام