خمش کوته کن ای خاطر که علم اول و آخر

به شهر اندر کسی ماند که جویای فنا باشد

زند آتش در این بیشه که بگریزند نخجیران

ز آتش هر که نگریزد چو ابراهیم ما باشد

بیان کرده بود عاشق چو پیش شاه لا باشد