صف تاریکی شب را شکند

شب درین دشت زمستان زده بی همه چیز

می دوم، برده ز هر باد گرو

چشم هایم چو دو کانون شرار

همه بی رحمی و فرمان فرار

گرگ هاری شده ام، خون مرا ظلمت زهر

کرده چون شعله چشم تو سیاه