تو چه دانی که چه افسونگر و بی پا و سرم؟

من ازین غفلت معصوم تو، ای شعله پاک

بیشتر سوزم و دندان به جگر می فشرم

منشین با من، با من منشین

تو چه دانی که پس هر نگه ساده من

چه جنونی، چه نیازی، چه غمی ست؟

یا نگاه تو، که پر عصمت و ناز