روح مرا، چو روزن تاریکخانه ای

دیگر نمانده بود به رایم بهانه ای

جنبید مشت مرگ و در آن خاک سرد گور

می خواست پر کند

اما بسان باز پسین پرسشی که هیچ

دیگر نه پرسشی ست از آن پس نه پاسخی

چشمی که خوش ترین خبر سرنوشت بود