چشمی که خوش ترین خبر سرنوشت بود

روح مرا، چو روزن تاریکخانه ای

اما بسان باز پسین پرسشی که هیچ

دیگر نه پرسشی ست از آن پس نه پاسخی

از آشیان ساده روحی فرشته وار

کز روشنی چو پنجره ای از بهشت بود

خندید با ملامت، با مهر، با غرور