از آشیان ساده روحی فرشته وار

اما بسان باز پسین پرسشی که هیچ

دیگر نه پرسشی ست از آن پس نه پاسخی

چشمی که خوش ترین خبر سرنوشت بود

کز روشنی چو پنجره ای از بهشت بود

خندید با ملامت، با مهر، با غرور

با حالتی که خوش تر از آن کس ندیده است