با حالتی که خوش تر از آن کس ندیده است

از آشیان ساده روحی فرشته وار

کز روشنی چو پنجره ای از بهشت بود

خندید با ملامت، با مهر، با غرور

کای تخته سنگ پیر

آیا دگر فسانه به پایان رسیده است؟

چشمم پرید ناگه و گوشم کشید سوت