کای تخته سنگ پیر

کز روشنی چو پنجره ای از بهشت بود

خندید با ملامت، با مهر، با غرور

با حالتی که خوش تر از آن کس ندیده است

آیا دگر فسانه به پایان رسیده است؟

چشمم پرید ناگه و گوشم کشید سوت

خون در رگم دوید