ما را چو دشمنی به کمین بود، ای دریغ

اما چه نادرست در آمد حساب من

از ما دو تن یکی نه چنین بود، ای دریغ

غمز و فریبکاری مشتی حسود نیز

مسموم کرد روح مرا بی صفاییت

بدرود، ای رفیق می و یار مستی ام

من خردی تو دیدم و بخشایمت به مهر