من خردی تو دیدم و بخشایمت به مهر

ما را چو دشمنی به کمین بود، ای دریغ

مسموم کرد روح مرا بی صفاییت

بدرود، ای رفیق می و یار مستی ام

ور نیز دیده ای تو، ببخشای پستی ام

من ماندم و ملال و غمم، رفته ای تو شاد

با حالتی که بدتر از آن کس ندیده است