نگفتندش: زبان شعله می لیسد پر پاک جوانت را

نگفتندش چو بیرون می کشاند از زادگاهش سر

که آنجا آتش و دود است

همه درهای قصر قصه های شاد مسدود است

نگفتندش: نوازش نیست، صحرا نیست، دریا نیست

همه رنج است و رنجی غربت آلود است