نگفتندش: نوازش نیست، صحرا نیست، دریا نیست

که آنجا آتش و دود است

نگفتندش: زبان شعله می لیسد پر پاک جوانت را

همه درهای قصر قصه های شاد مسدود است

همه رنج است و رنجی غربت آلود است

پرید از جان پناهش مرغک معصوم

درین مسموم شهر شوم