نشست آنجا که برجی بود خورده به آسمان پیوند

پرید از جان پناهش مرغک معصوم

درین مسموم شهر شوم

پرید، اما کجا باید فرودید؟

در آن مردی، دو چشمش چون دو کاسه زهر

به دست اندرش رودی بود، و با رودش سرودی چند

خوش آمد گفت درد آلود و با گرمی