خوش آمد گفت درد آلود و با گرمی

نشست آنجا که برجی بود خورده به آسمان پیوند

در آن مردی، دو چشمش چون دو کاسه زهر

به دست اندرش رودی بود، و با رودش سرودی چند

به چشمش قطره های اشک نیز از درد می گفتند

ولی زود از لبش جوشید با لبخندها، تزویر

تفو بر آن لب و لبخند