که بیرون برف و باران و تگرگ است

بخز در لاکتی حیوان! که سرما

نهانی دستش اندر دست مرگ است

مبادا پوزه ات بیرون بماند

نه قزاقی، نه بابونه، نه پونه

چه خالی مانده سفره جو کناران

هنوزی دوست، صد فرسنگ باقی ست