« بده ... بدبد... راه هر پیک و پیغام خبر بسته ست

گرت دستی دهد با خویش در دنجی فراهم باش.

بخوان آواز تلخت را، ولکن دل به غم مسپار

کرک جان! بنده دم باش ...»

نه تنها بال و پر، بال نظر بسته ست .

قفس تنگ است و در بسته ست... »

«کرک جان! راست گفتی، خوب خواندی، ناز آوازت