نه این خونی که دارم، پیر و سرد و تیره و بیمار

به سوی سرزمین هایی که دیدارش

بسان شعله آتش

دواند در رگم خون نشیط زنده بیدار

چو کرم نیمه جانی بی سر و بی دم

که از دهلیز نقب آسای زهر اندود رگ هایم

کشاند خویشتن را، همچو مستان دست بر دیوار