که از دهلیز نقب آسای زهر اندود رگ هایم

دواند در رگم خون نشیط زنده بیدار

نه این خونی که دارم، پیر و سرد و تیره و بیمار

چو کرم نیمه جانی بی سر و بی دم

کشاند خویشتن را، همچو مستان دست بر دیوار

به سوی قلب من، این غرفه با پرده های تار

و می پرسد، صدایش ناله ای بی نور