به سوی قلب من، این غرفه با پرده های تار

چو کرم نیمه جانی بی سر و بی دم

که از دهلیز نقب آسای زهر اندود رگ هایم

کشاند خویشتن را، همچو مستان دست بر دیوار

و می پرسد، صدایش ناله ای بی نور

"کسی اینجاست؟

هلا! من با شمایم، های! ... می پرسم کسی اینجاست؟