و می رانیم گاهی تند، گاه آرام

می اندازیم زورق های خود را چون کل بادام

و مرغان سپید بادبان ها را می آموزیم

که باد شرطه را آغوش بگشایند

بیا ای خسته خاطر دوست! ای مانند من دلکنده و غمگین

من اینجا بس دلم تنگ است

بیا ره توشه برداریم